امامت در قرآن کریم؛ تبیین نظریه گزینش الهی امام
18 بازدید
ناشر: نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه‌ها
نقش: نویسنده
سال نشر: 1392
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
موضوع امامت در اسلام، تنها یک مسأله اعتقادی نیست، بلکه به واقع تعیین کننده مفهوم و همچنین واقعیت و مصداق تطبیقی اسلام است و این دو غیر از نتایج کلامی، فلسفی، فقهی و دیگر نتایجی است که در سطح مباحث آکادمیک از موضوع امامت به دست می آید. نظریۀ نصّ (گزینش الهی امام)، زندگی فردی و اجتماعی انسان را به گونه ای با پروردگار متعال ارتباط می دهد که تمام رفتارهای ارادی و اختیاری او را در بر می گیرد و عبودیت را این گونه تفسیر می کند که انسان در تمام خواسته ها و انتخاب هایش، در مقابل اراده و خواست الهی تسلیم شود. بر پایه این دیدگاه، خداوند، پروردگاری نیست که فقط با آداب و مراسم معمول پرستش شود، یا بین در و دیوارهای مساجد و معابد محصور باشد، یا همچون نیاکان و اجداد کهن، فقط تقدیس شود و در گذشته های دور جا مانده باشد و نتواند در جهان و انسان امروز اثر بگذارد. خدایی که نظریه نصّ (گزینش الهی امام)، می شناساند افسانه قاف نشین تخیّلات نیست، فقط خدای درماندگان و مردگان و بدبخت ها و بیچاره ها نیست؛ خدایی نیست که به انسان و حیات دنیوی او ربطی نداشته باشد. خدای این نظریه، خدایی نیست که تنها به موعظه های آرام و سخن های نرم، بسنده کند تا مبادا عواطف مستکبران و ستمگرانی که به دلخواه هواپرستانه خود با مقدّرات انسانها بازی می کنند، جریحه دار شود. در مقابل نظریه نصّ (گزینش الهی امام)، نظریه ای است که می پندارد خداوند پس از عصر وحی، از ارادۀ زمین کناره گیری کرده و امور عالم را فرو گذاشته است و نقش آفرینی خداوند در رهبری و هدایت انسان، فقط به عصر رسالت محدود می شود.